คุณธรรม สำนึก...สิ่งทีค่อยจางหายในวัฒนธรรมเด็กรุ่นใหม่...(บางคน)

นั่งดูข่าวภาคค่ำและเห็นข่าวเด่นข่าวร้อน..ที่ไม่ต้องบรรยาย...มันจุกแน่ในลำคอ...พูดไม่ออก...เหตุการณ์คล้ายกันนี้เคยเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของผม...นานมาแล้วต่างสถานที่ ต่างเวลา...แต่จุดจบเช่นเดียวกัน....คือการสูญเสียคนที่เรารัก..ครอบครัวผมสูญเสียพี่ชายคนโตที่เป็นเสาหลักของครอบครัว...เหตุเพราะคนในเครื่องแบบ..เมา...ขับรถชนโดยเสียหลักพุ่งขึ้นมาชนบนฟุตบาทที่คนเค้าเดินกันตามปกติ....ช็อคกันทั้งบ้าน....แม่เกือบเสียสติ...ใช้เวลารักษาแผลใจนานนับ 10 ปี...เจ้าตัวโดนจับได้ยังเถียงข้างๆคูๆว่า...ขับดีแล้วแต่รถมันไม่ดี...แม่ผมอโหสิกรรมให้แต่ไม่รู้ว่าป่านนี้คนๆนี้เป็นเช่นไรบ้าง....งานศพก็ไม่มา...เราไม่อยากเห็นหน้าด้วยซ้ำ....นี่ถ้าแม่ผมเห็นภาพนี้ก็คงร้องไห้และคิดถึงพี่ชายคนโตอีกเช่นกัน....จากภาพที่ได้มาจากอินเทอร์เน็ต...(ถ้าเป็นภาพจริง..เจ้าตัวผู้ก่อเหตุจริง..ก็....แต่ถ้าไม่ใช่ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้)ผมมองในมุมของคนเป็นครูตัวเล็ก...แล้วมาลองนั่งเขียนmind mapping เล่นๆ....ผลออกมาได้หลากหลายปัจจัยมากเลย...แต่ถ้ามองมุมของฐานรากสูดของปิรามิดก็น่าจะบอกได้ว่า..สังคมหน่วยเล็กที่สุดของเด็กคนนี้คือครอบครัว....ล้มเหลวในการอบรมเลี้ยงดูอย่างน่าหวั่นไจ....ดูจากนามสกุลแล้วยิ่งทำให้ใจหาย....เป็นนามสกุลที่ได้พระราชทานนามจากเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน..ให้กับบุคคลที่ทำประโยชน์..ทำคุณต่อแผ่นดินอย่างใหญ่หลวงจึงจะได้นามสุกลนี้มา...ซึ่งอนุชนรุ่นหลังที่ได้ใช้นามสกุลนี้ยิ่งต้องสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น...อันหาที่เปรียบมิได้....รุ่นค่อรุ่น...ต้องอบรม สั่งสอน เลี้ยงดูอย่างดีและบอกต่อกันมาถึงที่มาของนามสกุลนี้ว่าได้แต่ใดมา...จะใช้ชีวิตบนความประมาทเล่นๆ มิได้เลย...ต้องเป็นแบบอย่างที่ดีต่อสาธารณะชน...มีความซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน...ซื่อสัตย์ต่อพระมหากษัตริย์และพระบรมศานุวงศ์....มีความดีที่เป็นแบบอย่างได้ในวิถีของการดำเนินชีวิต.....มันเหมือนกับนิทานโบราณที่ผมเคยเรียนสมัยเป็นเด็ก...คือเรื่องพ่อแม่รังแกฉัน....เหมือนมากเลย...ลูกถูกตามใจจนไม่รู้จักคำว่า ผิดชอบชั่วดี....เมื่อทำผิดแล้วก็โทษคนโน้นคนนี้.....ผมนำภาพนนี้ไปขยายแล้วprint ออกมา....นำไปให้นักเรียนที่ผมสอนได้ดู....แล้วลองให้นักเรียนวิเคราะห์สถานการณ์จากรูปภาพ.....ว่าในมุมมองของนักเรียนชั้น ม.1 เค้ามองถาพนี้เช่นไร...ส่วนใหญ่ตรงกับข้อมูลในเว็บ...แทบทั้งสิ้น.....(เอาหละ..เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วจะมาเขียนต่อครับ...)